دل نوشته های یک خبرنگار

 

 

به قول عین القضات عزیزم این روزها هر چه می نویسم  پنداری دلم خوش نیست ...

 

در عجبم از آدم های  روزگار که مهربانی از یادشان رفته چنانکه عزت نفس  و اعتمادشان  به یکدیگر ....

 

این روزها کسی قدر دان نیست مردم  عصر من به غلط یاد گرفته اند بالا رفتن و پیشرفت کردن به معنی گذاشتن پا و  بالا رفتن از شانه های دیگرانی است که شانس با آنها یار نبوده و صادقانه کار کرده  و زحمت کشیده اند و تن به خواست های نامعقول نداده اند ...

کارکردن در حوزه منابع طبیعی کشورم آرزویی بود که سالها در دلم می پروراندم  اینکه بتوانم شاهد جوانه زدن نهالی شوم  یا  درختی را از دستهای ناجوانمردانه تبر به دستی  نجات دهم  دلم راپر از شادی می کرد  دوست داشتم آنقدر قدرت داشته باشم  تا مانع  آقایانی شوم که  شبانه جنگل ها  از بین می  برند تا برای فرزندان  عزیزشان  ویلاهای شیک بسازند..

کاش می توانستم دریاچه ارومیه  را  نجات دهم و هامون را پر آب ببینم   دلم غنج می زند  که  بشوم کابوس شکارچیانی که به جان حیوانات زیان بسته  می افتند و....

 نمی گذارند دوست...  نمی گذارند... عین القضات عزیزم خوب گفتی  در رساله عشق  که نمی دانم  بیشتر آنچه این روزها نبشتم همه آن است که یقین ندانم نبشتنش بهتراست از نا نبشتنش؟

 

ای دوست ،نه هر چه درست و صواب بوُد،،روا بُود که بگویند ....و نباید که در بحری

افکنم خود را که ساحلش پددید نبوَد ...

این روزهاهم می نویسم عین القضات عزیزم  - اما راستش  مثل تو   - چیزها نویسم "بی خود " که چون "  واخود " آیم بر آن پشیمان باشم و رنجور...

 

ای دوست می ترسم و جای ترس است از مکر سرنوشت ....حقا و به حرمت دوستی ،که نمی دانم که این که می نویسم  راه  سعادت است می روم یا راه  شقاوت.....

 

 این  روز ها سخت دلگیرم و پریشان  نمی‌شود یا نمی گذارند هر دو یک معنی دارد  از این پس بیشتر از جنگل های وطنم  که آتش می گیرند و  ناغافل می سوزند خواهم نوشت... از بلوط هایی که ایستاده  می میرند و  از شنزارهای روان اصفهان که طاق ها مانع هجومشان  به  روستاها

می  شوند و...  هنوز و تا همیشه می نویسم  و  چون فعلا  صفحه ای در روزنامه ( برای  این حوزه  خاص )ندارم  در اینجاو شبکه های اجتماعی می نویسم  و  می دانم که بیشتر خوانده می شود ...

در آخر ...چون احوال عاشقان نویسم نشاید !!چون احوال عاقلان نویسم هم نشاید!!!

 

و هر چه نویسم هم نشاید !واگر هیچ ننویسم هم نشاید !و اگر وا گویم  نشاید واگر خاموش گردم هم نشاید !

 

 مانده  ام  به این بیت چکنم که در مغزم رژه می رود و گریبانم را رها نمی کند :  سر به زیر وساکت وبی دست وپا می رفت دل  ....

 

 

 

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] دوشنبه یازدهم اسفند ۱۳۹۳ ساعت 23:38نوشته زهره حاجیان |

 

زیر پوست شهر ...

 

این گزارش را دوست دارم ....کارتن خواب های تهران زخم های عمیق شهر من هستند 

گزارش من در روزنامه آرمان و همراهی با کارتن خواب های شهر تیتر من البته این نبود ...

می‌خواهیم زندگی‌کنیم

آرمان- زهره حاجیان: ساعت‌دیواری خانه‌ها که 12 بار بنوازد معمولا همه فارغ از کار و خستگی‌های روزانه می‌خوابند اما، زیر پوست شهر اتفاقات غریبی درحال رخ دادن است؛ در این اتفاقات که به رخدادهای فیلم‌های سینمایی می‌ماند، عده‌ای که کم هم نیستند، بیدارند و پژمرده و خسته در پناه آتشی که روشن کرده‌اند خنزرپنزرهای خود را جابه‌جا می‌کنند؛ قوطی‌های خالی تن‌ماهی، شیشه‌های خالی نوشابه، ساعت‌های زنگ‌زده، جعبه‌های خالی شیرینی و نایلون‌های نان خشک و کپک‌زده تمامی دارایی کسانی است که نام کارتن‌خواب را ازآن خود کرده‌اند و سرپناهشان در سرما و گرما زمین خشک و سفت است.

درهمین کلانشهر که سال‌هاست نام پایتخت را یدک می‌کشد، عده‌ای هم هستند که منتظر روزهای سه‌شنبه‌اند تا نیسانی از راه برسد و عده‌ای غذای گرمی دست‌شان بدهند، برایشان آرزوی سلامتی کنند و بگویند برو به امید خدا. کارتن‌خواب‌های تهران ظاهرا کم نیستند. این را خیابان‌های شهر و گرمخانه‌هایی که در شهر فعالیت می‌کنند، گواهی می‌دهند اما، هنوز کسی آمار دقیقی از آنها ارائه نداده است. ده‌ها و اگر اغراق نکنیم، صدها نفر در پایتخت سه‌شنبه‌شب‌ها را دوست‌تر می‌دارند آنها می‌دانند که به‌زودی نیسان آبی‌رنگی می‌رسد با یک جوان خوش‌تیپ که پشت آن نشسته و سرش را از سرما در یقه کاپشن پنهان کرده است. آنها می‌دانند که به‌زودی می‌آیند تا غذای گرمی به آنها بدهند و پتویی که به زندگی آنها گرما بخشد و مهم‌تر از آن اگر از ادامه این وضع خسته شده باشند اعلام آمادگی کنند و به سرای امید منتقل شوند. دادن غذا و میوه به کارتن‌خواب‌های پایتخت وارد یازدهمین سال فعالیت جمعیت طلوع بی‌نشان‌ها شده و تقریبا همه کارتن‌خواب‌های پایتخت آنها را می‌شناسند و منتظر می‌مانند تا ساعت از 12 نیمه‌شب سه‌شنبه‌ها بگذرد و جوانانی با لبخند و احترام ظرف غذایی به دستشان بدهند.
کارتن‌خواب‌ها به ما اعتماد کرده‌اند...
ادامه گزارش :

http://armandaily.ir/?News_Id=106431

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] سه شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۳ ساعت 12:32نوشته زهره حاجیان |

این گزارش را دوست دارم ....کارتن خواب های تهران زخم های عمیق شهر من هستند 
گزارش من در روزنامه آرمان و همراهی با کارتن خواب های شهر تیتر من البته این نبود ...

می‌خواهیم زندگی‌کنیم

آرمان- زهره حاجیان: ساعت‌دیواری خانه‌ها که 12 بار بنوازد معمولا همه فارغ از کار و خستگی‌های روزانه می‌خوابند اما، زیر پوست شهر اتفاقات غریبی درحال رخ دادن است؛ در این اتفاقات که به رخدادهای فیلم‌های سینمایی می‌ماند، عده‌ای که کم هم نیستند، بیدارند و پژمرده و خسته در پناه آتشی که روشن کرده‌اند خنزرپنزرهای خود را جابه‌جا می‌کنند؛ قوطی‌های خالی تن‌ماهی، شیشه‌های خالی نوشابه، ساعت‌های زنگ‌زده، جعبه‌های خالی شیرینی و نایلون‌های نان خشک و کپک‌زده تمامی دارایی کسانی است که نام کارتن‌خواب را ازآن خود کرده‌اند و سرپناهشان در سرما و گرما زمین خشک و سفت است.

درهمین کلانشهر که سال‌هاست نام پایتخت را یدک می‌کشد، عده‌ای هم هستند که منتظر روزهای سه‌شنبه‌اند تا نیسانی از راه برسد و عده‌ای غذای گرمی دست‌شان بدهند، برایشان آرزوی سلامتی کنند و بگویند برو به امید خدا. کارتن‌خواب‌های تهران ظاهرا کم نیستند. این را خیابان‌های شهر و گرمخانه‌هایی که در شهر فعالیت می‌کنند، گواهی می‌دهند اما، هنوز کسی آمار دقیقی از آنها ارائه نداده است. ده‌ها و اگر اغراق نکنیم، صدها نفر در پایتخت سه‌شنبه‌شب‌ها را دوست‌تر می‌دارند آنها می‌دانند که به‌زودی نیسان آبی‌رنگی می‌رسد با یک جوان خوش‌تیپ که پشت آن نشسته و سرش را از سرما در یقه کاپشن پنهان کرده است. آنها می‌دانند که به‌زودی می‌آیند تا غذای گرمی به آنها بدهند و پتویی که به زندگی آنها گرما بخشد و مهم‌تر از آن اگر از ادامه این وضع خسته شده باشند اعلام آمادگی کنند و به سرای امید منتقل شوند. دادن غذا و میوه به کارتن‌خواب‌های پایتخت وارد یازدهمین سال فعالیت جمعیت طلوع بی‌نشان‌ها شده و تقریبا همه کارتن‌خواب‌های پایتخت آنها را می‌شناسند و منتظر می‌مانند تا ساعت از 12 نیمه‌شب سه‌شنبه‌ها بگذرد و جوانانی با لبخند و احترام ظرف غذایی به دستشان بدهند.
کارتن‌خواب‌ها به ما اعتماد کرده‌اند...
ادامه گزارش :

http://armandaily.ir/?News_Id=106431

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] سه شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۳ ساعت 12:31نوشته زهره حاجیان |

 

ساعت ها بعد از برگشتن از گرمخونه ای که حالا نامش شده مدد سرا به مردانی می اندیشیدم که روزی نان آور و افتخار خانواده هایشان بودند و این روزها نام کارتن خواب را گرفته اند .

ساعت 6 عصر برایشان اوج دلگرمی و خوشحالی است تا مگر  در این روزهای کمی سرد سرپناهی داشته باشند و به روزگار خود فکر کنند ...

گزارش من در روزنامه آرمان از مدد سرای رازی یک ایستکاه مانده به میدان گمرک را بخونید لطفا ...

ازآن بالا به ما هم نگاه کنید

آرمان- زهره حاجیان: همه جا هستند. همین گوشه و کنار شهر و کنار ما زندگی می‌کنند؛ هر روز می‌بینمشان. گاه بی‌تفاوت از کنارشان می‌گذریم و گاهی با انزجار نگاهشان می‌کنیم و یادمان می‌رود این مردان که حالا سردر گریبان فرو برده‌اند و دستانشان از سرما ذق‌ذق می‌کند و با تلنگری فرو می‌ریزند، روزی مرد خانه‌‌ای گرم بوده‌اند و همسر و فرزندانشان به آنها افتخار می‌کردند. ساعت 6 عصر برای خیلی از ما ساعت فراغت از کار و خستگی کارکردن روزانه است اما، این ساعت برای گروهی که کم هم نیستند بهترین زمان شبانه‌روز است. خمیده و ناتوان قدم‌های بلند برمی‌دارند تا پس از یک روز پرسه‌زدن در خیابان‌ها و خم‌شدن در سطل‌های زباله مکانیزه خود را به مکان امنی برسانند که به‌تازگی باز شده و هدفش پناه دادن به افراد بی‌خانمان و کارتن‌خواب‌های شهر است. در کنار مددسراهای بزرگ بهمن، خاوران و مددسرای شهید دوران که فرامنطقه‌ای هستند، مددسرای رازی یکی از 18 مددسرایی است که در تهران احداث شده و از ساعت 6 تا 10 شب میزبان کارتن‌خواب‌ها و البته افرادی است که توانسته‌اند اعتیاد را ترک کنند است. نامشان هرچه باشد در اصطلاح عوام کارتن‌خواب نام گرفته‌اند وقتی بتوانی بروی درکنار تک‌تک آدم‌هایی که برای پذیرش در مددسرا باید اول به طبقه پایین بروند و حمام کنند و لباس راحتی بپوشند می‌بینی که هر کدام برای خودشان کسی بوده‌اند و نان‌آور خانواده و مورد تائید مردم. مددسرای رازی برعکس تصورات ما بزرگ نیست اصلا بزرگ نیست. اینجا دو باب مغازه بود که بالای سرویس‌های بهداشتی ساخته شده بود تا هزینه‌های حفظ و نگهداری ازسرویس‌های بهداشتی عمومی که به دستور شهردار تهران ساخته شده بود را تامین کند که با استفاده نشدن از آن تبدیل به مکانی برای تجمع معتادان و استفاده مواد شده بود و با همت اداره آسیب‌های اجتماعی شهرداری بازسازی و تبدیل به مددسرا شد. پیش‌تر نام مراکز اقامت شبانه افرادی که دچار آسیب‌های اجتماعی شده بودند گرمخانه بود اما چه فرقی می‌کند نامش گرمخانه باشد یا مددسرا و نامشان از کارتن‌خواب به مددجو تغییر کرده باشد. آنچه برای مردان و زنانی که خانه و کاشانه‌ای ندارند داشتن یک سرپناه گرم و خوردن غذایی است تا از سرما و گرسنگی نمیرند و روی تخت گرم و نرمی که برایشان تدارک دیده‌اند به روزهای آوارگی و لرزیدن از سرما در پارک‌ها یا زیر پل‌ها بیندیشند شاید هم به روز‌های پیش برگردند، روزی که با هزار امید و آرزو صفحات بزرگ دفتر ثبت ازدواج را امضا می‌کردند. برای غلامرضای 53 ساله که 8 فرزند و 5 داماد و 9 نوه دارد، فرقی نمی‌کند نامش مددجو باشد یا رهپو؟ به نظرخودش او مردی است که به پیشنهاد همسرش زار و زندگی و خانه و مغازه را در اهواز جا گذاشته و به کرج کوچ کردند و غربت به آنها نساخت و از نظر همسرش او مرد معتادی است که نمی‌توانست هزینه زندگی را تامین کند و از دو سال و نیم پیش از او جدا شد.... ادامه گزارش را در این لینک بخونید http://armandaily.ir/?News_Id=105759

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] چهارشنبه بیست و دوم بهمن ۱۳۹۳ ساعت 12:56نوشته زهره حاجیان |

با لحظه لحظه این گزارش درد کشیدم ضجه زدم .. معتاد شدن زنان در جامعه فاجعه آمیز تر از مردان است ...باور کنید http://iscanews.ir/print/42750/%D8%A8%DB%8C%D8%B4%D8%AA%D8%B1-%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D9%88%D8%B3%D8%B7-%D9%87%D9%85%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D9%86%D8%B4%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B9%D8%AA%D8%A7%D8%AF-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%B4

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] سه شنبه سی ام دی ۱۳۹۳ ساعت 12:39نوشته زهره حاجیان |

یادداشت یک خبرنگار

...ما معتادیم !/  زهره حاجیان*


 

 یکم : سخت است و گاه طاقت‌فرسا... و به جرات می‌توان گفت کسی که وارد حوزه نوشتن می‌شود به سادگی نمی‌تواند دست از نوشتن بردارد و به کار دیگری مشغول شود.

 دوم: نوشتن کار آسانی است به شرطی که معتاد نوشتن شده باشی و تمام هم و غمت شده باشد تهیه خبر و گرفتن گزارش و نوشتن یادداشت و تحلیل و..

 سوم: نوشتن کار آسانی است اما نوشتن از دردها و آسیب‌های اجتماعی و رنج‌های مبتلابه جامعه مطمئنا کار آسانی نیست. نوشتن از اماکن و افراد خاص (مراکز نگهداری از معلولان، خانه سالمندان، کمپ‌های ترک اعتیاد، زندان‌ها، شیلترها و...) جسم و روحت را درگیر می‌کند و یک زمانی می‌رسد که می‌بینی آن ها جزیی از  زندگیت شده‌اند و ناخودآگاه به آن ها و مشکلات و درگیری‌های آن ها فکر می‌کنی.

چهارم: خیلی سریع اتفاق می‌افتد، خیلی سریع‌تر از آن که فکرش را بکنی و یک وقت می‌بینی که همه فکر و ذکرت شده نوشتن و نوشتن و باز هم نوشتن.

پنجم: خبرنگار که باشی حتی نوع نگاه و تفکرت فرق می‌کند اسم خیابان‌ها، خراب بودن آسفالت‌ها، نیمه‌تمام ماندن پروژه‌های آموزشی به جا مانده از دولت قبل، معماری خانه‌ها، راه رفتن و حرف زدن مردم، زیباسازی شهر، مبلمان شهری، نقاشی‌های دیواری، تکدی‌گران، کودکان کار و خیابان، بازار و باربرانش، کلانتری‌ها و دادسراها، اتوبوس‌ها و مترو و دست‌فروشانی که از ترس ماموران اجناسشان را پنهان می‌کنند. اسید، اسید، اسیدی که می‌ریزند توی چشمت و وادارت می‌کنند که بنویسی.

 ششم: افتادن در جرگه خبر و خبرنگاری اتفاق خوبی است که نصیب کمتر کسی می‌شود و نوعی اعتیاد به شمار می‌رود. کاش معتادان حوزه نوشتار را دریابند.

 هفتم : ما ... معتادیم !

لینک نوشته من در ایسکانیوز : http://iscanews.ir/news/128154/%D9%85%D8%A7-%D9%85%D8%B9%D8%AA%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D9%85-%D8%B2%D9%87%D8%B1%D9%87-%D8%AD%D8%A7%D8%AC%DB%8C%D8%A7%D9%86

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] شنبه دهم آبان ۱۳۹۳ ساعت 17:20نوشته زهره حاجیان |

 

یادداشت من در ایسکانیوز :

خبرنگار بهزیستی که باشی دلت دیگر مال خودت نیست  و در گوشه گوشه آن مهر افرادی جا می کند که به نوعی محرومند.

نوشتن کار سختی  نیست اما وقتی قرار باشد در مورد افرادی خاص بنویسی کار کمی  متفاوت می‌شود. مثلا نوشتن از کسانی که  ته ته  دلشان  رودخانه آرامی جریان دارد و  موج‌های کوچکش هر لحظه آرامش  را به جانشان می‌ریزد کمی  سخت است . این آدم‌ها  زیاد  نیستند اما می‌توانند با کارشان  دل  ده‌ها ، صدها و  هزارها  کودک   تا سالمند را شاد کنند .

این آدم‌ها زیاد نیستند اما می‌توانند  در یک  زمان  لبخند رضایت را  به  لب‌های  هزاران  مددجو هدیه کنند. می‌توانند مهر بکارند و عشق درو کنند .

دل این آدم‌ها که زیاد هم  نیستند و ما نامشان را گذاشته ایم مادریار و مددکار و کارمند سازمان بهزیستی  بدون شک به جایی وصل است که اگر  وصل نبود نمی‌توانستند با کمترین امکانات  بالاترین خدمات را انجام دهند و ته دلشان هی  تکرار کنند ما با خدا معامله کرده ایم و نگهداری و سرویس دادن به معلولان و سالمندان  که فرشته های روی  زمین هستند افتخار ماست.

خبرنگار حوزه بهزیستی که باشی و نقشه تهران را به دستت بدهند ناخودآگاه  چشمت به دنبال  نشانی مراکز سازمان می‌گردد و در ذهنت سالمندان ،معلولان و کودکان و نوجوانان بی‌سرپرست و... تصویر می‌شود  و دلت وادارت می‌کند که ازآنها بنویسی و از دغدغه های آنها ...

یادت می‌افتد که  مردان و زنانی را دیده ای که با همه وجود و از ته دلشان به مددجویان کمک می‌کنند . برایشان هم فرقی نمی‌کند که  کنار نامشان نوشته شود رییس یا معاون و مدیر و یا مددکار و مادریار و پدریار ...

خبرنگار بهزیستی که باشی دلت  برای مددجویان و مسئولان و مددکاران بهزیستی تنگ می‌شود و مترصد فرصتی هستی تا به مراکز سر بزنی و بنشینی پای درد و دل ساکنان مراکز و....

خبرنگار حوزه بهزیستی که باشی حتی دلت برای سنجاق زیر چارقد سفید و گلدار سالمندانی که در مراکز زندگی می‌کنند تنگ می‌شود  باور کنید ....

*خبرنگار سرویس اجتماعی 

  اینم لینک  یادداشت : http://iscanews.ir/news/103739/%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D9%87-%D9%85%D9%86%D8%B2%D9%84-%D9%84%DB%8C%D9%84%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AE%D8%B7%D8%B1%D9%87%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%A2%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%B2%D9%87

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] چهارشنبه شانزدهم مهر ۱۳۹۳ ساعت 17:42نوشته زهره حاجیان |

 

  یادداشت من در ایسکانیوز به مناسبت روز  جهانی ناشنوایان :

 

نوشتن کار سختی نیست اما وقتی که قرار باشد از افرادخاص بنویسی وضعیت کمی فرق می‌کند زمانی که  بخواهی در مورد افرادی با نیازهای  ویژه بنویسی باید بیشتر دقت کنی باید مراقب باشی  تا  کلمه هایت دلشان را نلرزاند  باید حق و حقوق شان را بدانی و به آن معتقد باشی تا بتوانی با کلامت ، با قلمت و با قدمت  از حقوقشان دفاع کنی .

 

اما نوشتن ازآنها همیشه هم آسان نیست و برای بودن درکنارشان همیشه مسیرهموار و راحتی را پشت سر نمی‌گذاریم خبرنگار حوزه معلولان که باشی و حوزه کاری‌ات  مقوله معلولیت باشد تصدیق می‌کنی  که برای بودن در کنارشان باید گاه اتفاقات سختی را تحمل کنیم و اعتراف می‌کنی که با همه مشکلات نمی‌توانیم براحتی کنارشان بگذاریم نمی‌توانیم براحتی از کنار توانایی‌ها، حس خوب و انرژی مثبت و بیان درخواست‌های بحق‌شان بگذریم راستش  را بخواهید نمی‌توانیم حوزه نوشتارمان را تغییردهیم و دیگر از آنها ننویسیم .

 

نوشتن کار سختی نیست اما وقتی که قرار باشد از افراد با نیازهای ویژه بنویسی باید گوشه ای  بایستی و به رفت و آمد و نگاه و رفتارشان نگاه کنی باید دل بدهی به حرف‌هایشان که گاه به سختی  بیان می‌شود و سعی می‌کنند با حرکات دست و  صورت حرف هایشان را منتقل  کنند . باید  دستت با عصای  سفیدشان آشنا باشد باید  خط  بریل را حس  کرده باشی و برجستگی  هایش رادیده باشی هر چند فکر کنی که همه برجستگی ها شبیه هم است...

 

باید پا به پای ویلچرشان راه  بروی و قدم هایت را کمی آرامتر برداری .باید بتوانی درخواست‌های به جایشان را از پشت سکوت‌شان بشنوی ، باید بتوانی فریاد را از نگاه‌شان بخوانی ، باید  بتوانی اصوات  نامفهومی که از لبانشان  خارج می‌شود و دست‌هایشان به کمک می‌آیند  را بفهمی ، باید بتوانی دست‌های مهربانشان را بگیری و در کنارشان از حق و حقوقشان دفاع کنی.

 

مهمترین مشکل این گروه که خود را مظلومترین گروه  معلوان می‌دانند نداشتن رابط  برای ارتباط برقرار کردن است و متاسفانه گروهی که زبان اشاره می دانند و دوره هایشان را گذرانده اند را  سازمان بهزیستی و  نهادهای مربوطه علیرغم نیازشان استخدام نمی‌کنند .

 

تقویم های هر سال را که ورق بزنی به مناسبت هایی می رسی که با رنگ قرمز ثبت شده  برخی از  این مناسبت ها باعث بوجود آمدن جرقه امیدی در دل  گروهی از افراد می شود مناسبت‌هایی مانند  روز جهانی  ناشنوایان .

 http://iscanews.ir/news/95851/%D8%A2%D9%86%DA%86%D9%87-%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%AA%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%86%D8%B1%D8%B3%D8%AF-%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D8%B2-%D8%B2

امروز  روز جهانی ناشنوایان است ...

 

* خبرنگار سرویس اجتماعی

 

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] سه شنبه هشتم مهر ۱۳۹۳ ساعت 14:10نوشته زهره حاجیان |

 


دشوارترین شکنجه

این بود

که ما

یک ...یک

به درون خویش

تبعید شدیم...

 

پ ن 1: چه انتظار عظیمی نشسته در دل ما

همیشه منتظریم و کسی نمی آید..

 پ. ن 2 : که  بگویم  که  به  جان امده  از  دوری  دوست

 خود محال  است که  بی دوست  مرا جانی  نیست ..

 پ.ن 3: آهسته  دعا  نتوان  کرد ....

.....

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] چهارشنبه نوزدهم شهریور ۱۳۹۳ ساعت 14:19نوشته زهره حاجیان |

 

 

  آفـــــــــــــــــــــــــــــرین  به آرام    عزیزم  ...

حتی از بعضیهایی هم که هیچ خاطره ای نداری یا لااقل خاطره و یاد ِدندان گیری نداری ، باز هم، ثبت می شود بر جریده ی دلت دوامِشان.

وای به بعضیهایی که ازِشان بهترین خاطره های عمرت را داری... وای بر حال ِ جریده ی دلت اگر یک روزی، ناگهانی وشوک برانگیز بخواهند که فراموشی بگیرد...

یکی بیاید به این آدمهای ِخوب ِثبت شده بر جریده ی دلی که ترس از رفتن ونبودنشان همیشه به جان ِآدم است بفهماند جریده ی دل مگر جای این بازیهای غم انگیز ِناصواب است...؟!

اصلاً یکی بیاید به این آدمهای خاطره ساز ِحاضر به یراق ِ رفتن و نبودنی که اساس ِحرفها و دلایلشان منطقی ست بفهماند آلزایمر با جریده ی ِهمیشه عاشق ِدل با هم یک جا جمع نمی شوند... جمعشان می شود اجتماع ِنقیضین که آن هم محال است...این را من نمیگویم ..منطقیون گفته اند...!!

 

 پی  نوشت : 
درد تاریكی ست، درد خواستن 


رفتن و بیهوده خود را كاستن...

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] جمعه هفتم شهریور ۱۳۹۳ ساعت 15:58نوشته زهره حاجیان |

 

اگر يک نفر


هر آنچه که


از درونش برمى آيد را بنويسد


بى شک از درون او


کسى رفته است... !

 

 ايلهان برک 

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] سه شنبه چهارم شهریور ۱۳۹۳ ساعت 9:44نوشته زهره حاجیان |

 

مطلب منو تو ایسکانیوز بخونید ...

 

دسته گل‌های اهدایی روزنامه نگاران از محل سقوط هواپیما جمع شد

 

تهران-ایسکانیوز: چیز زیادی از مسافران هواپیمایی که به سمت طبس نرفته سقوط کرد نمانده و سربازانی که می‌گویند از بالا دستی‌هایشان دستور می‌گیرند حتی نمی گذارند عکاس‌ها از دسته گل‌های زرد و سرخ و صورتی که خبرنگاران خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها کنار دیوار بتونی محل سقوط هواپیما گذاشته اند عکس بگیرند و خبرنگاران از دیوار بتونی که اهالی می گویند دیشب نصب شده بنویسند. رنگ دیوار بتونی با بقیه دیوارهای کناری فرق دارد و روی دیوار بنر بزرگی هشدار می‌دهد که : لطفا نزدیک نشوید ،خطر ریزش دیوار بتونی.

روی سکوی کنار دیوار چند تکه لباس و کلاه و ماسکی آبی رنگ و کناره کفشی که آرم آدیداس دارد دیده می‌شود .

عکاسی با صدای بلند می‌گوید:« بیایید سر دوشی خلبان است انگار و تکه گوشتی که به سر دوشی جسبیده شده دل همه خبرنگاران و رهگذران را ریش می کند.»

عکاسان به زحمت از بلندی کنار دیوار بتونی بالا رفته اند تا از درز دیوار لاشه هواپیما را ببینند و عکاسی کنند که 3 سرباز با ماشین شخصی سر می‌رسند و بدون کلمه ای حرف دسته گل‌ها را بر می‌دارند و به صندوق عقب ماشین منتقل می‌کنند و اعتراض و صدای بلند عکاسان و خبرنگارانی که می‌گویند مجوز لازم را دارند در دهانشان می‌ماند و اتومبیل با سرعت دور می‌شود.

مادر بزرگ راست می‌گفت مانایی وسایل و اشیا و حتی لباس‌ها از آدمیزاد ببیشتر است می‌گفت همه همه چیز از آدم با وفا تر هستند و ما این واقعیت را در تکه‌های لباس و حتی دستمال کاغذی که آرم هواپیما داشت و عجیب بود که نسوخته بود را به خوبی می‌دیدیم .

اما حتی سیم‌های خاردار که به تکه‌های بزرگ بتونی دیوار پادگان چسبیده بود نمی‌توانست مانع از رسیدن عکاسان به به درز دیواری شود که از آن طرفش لاشه هواپیما ایران 140پیدا بود.

کنار سکوی کنار دیوار تکه‌هایی از شمع‌های آب شده دیده می‌شود و به گفته یکی از اهالی شهرک آزادی مردم دیشب برای همدردی با خانواده کشته شدگان شمع روشن کردند و ساعت ها در کنار دسته‌های گل کنار محل سقوط هواپیما درسکوت نشستند.

خیابان خلوت است و اتومبیل‌هایی که با سرعت از کنار دیوار بتونی می‌گذرند به کناری می‌زنند و به خبرنگاران و عکاسانی نگاه می‌کنند که در بهت جمع آوری دسته‌های گل اهدایی روزنامه ها و خبرگزاری ها توسط سربازان مانده اند و به شماره پلاک 77- 759/ ل /68 فکر می‌کنند.

زهره حاجیان- سرویس اجتماعی متن کامل مطلب با عکس های مرتبط:

http://iscanews.ir/news/48197/%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D9%87-%DA%AF%D9%84%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%87%D8%AF%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B2

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] چهارشنبه بیست و دوم مرداد ۱۳۹۳ ساعت 16:38نوشته زهره حاجیان |

 
اکبراکسیر  عزیز  اینطور  ننویس  ویران  می  شوم  ...

پرنده ها
با آنکه بی سوادند
زبان خارجی نمی دانند
برج مراقبت ندارند
اما به موقع می پرند و به موقع می نشینند
آقای خلبان !
لطفاً درهای اضطراری را باز بگذارید
من ازکلمه توپولوف
من از خبر ساعت 14
من از صدای "آقای حیاتی" می ترسم!

پ.ن = این بار به جای توپولوف ، "آنتونوف ایرانی" افتاد.

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] یکشنبه نوزدهم مرداد ۱۳۹۳ ساعت 18:33نوشته زهره حاجیان |


 


به خاطر کندن گل سرخ ارّه آورده‌اید؟

 

 چرا ارّه؟ 

 

فقط به گل سرخ بگوییدتـو، هِـی تـو!

 

 خودش می‌اُفتـد و مـی‌میـرد!!!

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] چهارشنبه یکم مرداد ۱۳۹۳ ساعت 14:21نوشته زهره حاجیان |

 

مثل نوشتن می ماند ...

 

هر چه بیشتر عادت کنی به کوتاه تر نوشتن، کمتر حوصله خواندن نوشته های بلند را می کنی...

هر چه بیشتر عادت کنی به خوردن حرف هایت، کمتر حوصله شنیدن حرفهای دیگران را می کنی...

هر چه بیشتر عادت کنی به کمتر عشق ورزیدن، کمتر حوصله پذیرش محبت را پیدا می کنی...

بعدتر ها، روزی می رسد که نه می توانی بنویسی، نه می توانی بخوانی، نه می توانی حرف بزنی،

نه می توانی گوش کنی، نه می توانی دوست بداری، نه می توانی بگذاری دوستت بدارند...

 

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] چهارشنبه بیست و یکم خرداد ۱۳۹۳ ساعت 16:45نوشته زهره حاجیان |

 

  

به  گنجشکی  می مانم

 که در طوفان تهران

 چشمانش را از دست داده

فرزندانش را

 عشقش را

درختش  را...

آآآآآآآآآی آدم های خوشبخت

 در قفس هاتان

  جایی  برای من هست  ؟؟!!

زهره 13/3/93

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] پنجشنبه پانزدهم خرداد ۱۳۹۳ ساعت 22:5نوشته زهره حاجیان |

پیامبری از کنار خانه ما رد شد.باران گرفت. ..


مادرم گفت:چه بارانی می آید...


پدرم گفت: بهار است...


و ما نمی دانستیم باران و بهار نام دیگر آن پیامبر است...

 

عرفان نظرآهاری

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] سه شنبه ششم خرداد ۱۳۹۳ ساعت 0:52نوشته زهره حاجیان |

کجایی پهلوان هم محله ای من ....

همین چند سال پیش بود شاید چهل سال پیش وقتی 10-12 ساله بودم و با همکلاسی هایم هر روز راهمان را کج می کردیم تا مردی را ببنیم که دو برابر ما قد داشت و صد برابر ما زور ...

می گفتند قهرمان است و می دیدم که پدر با چه شوقی از کنار تلویزیون توشیبای مان -که به گنجه و کمد می مانست – تکان نمی خورد تا حتی ثانیه ای از صحنه کشتی گرفتنش را از دست ندهد .

علیرضا مردانه کشتی می گرفت و پدر از شادی دستانش را به آسمان می گرفت و از شوق صدایش می لرزید و اشک از گوشه چشمان زیبایش سر می خورد ...
یادش بخیر همین چند سال پیش بود شاید سی و اندی سال پیش : زمان برگشت قهرمان از مسابقات خیابان مان غلغله می شد و جای سوزن انداختن نداشت قوی ترها علیرضا را روی دوش می گرفتند و ضعیف ترها با اشتیاق دنبال کاروان شادی هم 
محله ای ها می دویدند.

علیرضا کنار گرمابه ای که به نامشان بود می ایستاد و با صدای مهربانش از همه تشکر می کرد و من که خود را به زحمت لای جمعیت جا داده بودم دلم غنج می رفت که پهلوان بچه محله ماست و...

همین چند سال پیش بود شاید 20 سال پیش که از عمویش که به همان اندازه قوی بود سراغ علیرضا را گرفتم و شنیدم که از محله رفته اند ...

یادش بخیر انگار همین دیروز بود من و دوستانم با یقه بافتنی و روبان سفید روی موهایمان از مدرسه ایرانشهر راهمان را کج می کردیم تا از جلوی حمام حاج هاشم سلیمانی رد شویم و مردی را نگاه کنیم که دو برابر ما قد داشت و صد برابر ما زور و هی دست دست کنیم که علیرضا نگاهمان کند و بگوید : اون پایین مایین هاااا چه خبره ؟؟ و ما چند نفر موهای بلندمان را تکان دهیم و ریز ریز بخندیم و دلمان غنج برود که "پهلوان علیرضا سلیمانی "هم محله ای ماست ...

هنوز هم با اینکه سال ها از مزین شدن خیابان مان به نام شهید ابراهیم حسینی می گذرد اما همه اهالی و راننده ها خیابان باریکی که در خیابان قزوین در منطقه 10 قرار دارد را به اسم خیابان سلیمانی می شناسند ...

همین امروز بود که شنیدم علیرضا سلیمانی کشتی گیر و قهرمان ملی سرزمینم از دستمان رفت .. به وسعت از دست رفتن کودکی هایم غمگینم ...و دلتنگ مرد قوی محله ام که دستش را سایبان پیشانی اش کند و بگوید : اون پایین مایین هاااا چه خبره ؟؟ حالا من و دوستان دوران ابتدایی چهل سال پیش زار زار گریه می کنیم ....

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] پنجشنبه یکم خرداد ۱۳۹۳ ساعت 20:2نوشته زهره حاجیان |

 

   این نوشتار  برداشت  آزاد از گفته های  یک دوست  است   که  مشاوره  می  خواست...  

سارا دلم گرفته فقط منزوی  بخوان  ....

 

 می  گویم  حتی  این  درخت هایی  که در  بلوار کوچک  نزدیک محل  کارم  محاصره ام کرده   اند هم نمی توانند آرامش  را  به  من بر گردانند می گویم  :زنی  که  عاشق  پرنده  ها و گل  هاست   چقدر  غمگین است ؟؟

  صدایی  مبهم  و گنگ می گوید :مگر منتظر این  اتفاق  نبودی ؟نگو که نبودی  که  خوب  می  شناسمت ...

سکوت  مثل خرچنگی  سمج  در  گلویم  می چرخد و می جرخد  و نمی  گذارد لب از لب وا کنم  ...

 انتظارش را داشتم  اما  نه  آن روز  در آن شرایط  سخت روحی اما حالا  چه فرق می  کند  ؟؟!

  فرقی می  کند  واقعن ؟؟

نمی  دانستم ...باورم نمیشد ...آن  روز من ماه ها ،هفته ها ، روزها، ثانیه  به ثانیه انتظار  کشیده بودم

می خواستم ببینمش حرف بزنم ... نه... سکوت کنم  و از چشمانم بفهمد  چه  دردی می  کشم ،چه  رنجی  می  برم  ؟؟؟

او هم  آمده  بود  دوان دوان... می  گفت همه  تمام راه را  دویده  تا نکند دیر کند ...

من انتظار می کشیدم اما دلم قرص نبود  که  بیاید ...بارها این  را ثابت کرده  بود  بارها قول داده   و نیامده  بود  ....

آمد ... سفید شده  بود  و  زیبا ...موهایش  ...صورتش...  لب های باریکش ...بیشتر از 20 بار گفتم :چقدر خوب شده ای چقدر زیبا...چقدر  این لباس  به تو می آید  ...حالا  که دلم شکسته می  گویم  : کاش اینقدر  تکرار  نکرده بودم  ...کاش نمی گفتم  ...

سرم را  جلوتر می آورم  و  از  کسی  که  نیست می پرسم اگر  توجای من  بودی چه می کردی  ؟

  کسی  که نیست انگار خودش رابه  کوچه  علی چپ زده هیچ نمی گوید  ...شاید  در  دلش مسخره ام هم می کند ....

چرا  باید برایش مهم باشم ؟؟معلوم  است  که سعی می کند  دلم رانشکند... نیاز  به  تلاش نیست معلوم است  که  دوستت نداشت  ...خدایا چراکلمه  های یاری ام  نمی کند  ؟؟تا  حالا  امکان نداشت مطلبی شعری داستانی   چیزی بنویسم  و این  همه خط  بزنم ؟؟خدایا  دارم  چکار می کنم  ؟چه می  خواهم  ؟؟

...................

ببین باخودت  رو راست باش  ...شاید  نمی خواست یا نمی دانست  اینطور می شود  اما بر آیند  کارش   بود  که تو ویران شدی  ....

 خودش هم نفهمید  که  12  دقیقه و  39 ثانیه  ای که با  گوشی صحبت  کرد  چه برسر باورهای من  آورد !!!!!!!

چرا  این  کار را کرد ؟ چرا تلفنی یا ایمیل  نگفت  که دلش جایی گیر است  ؟؟من که مانعش نمی شدم  نمی  خواستم مانعش شوم  ...من که  خوشحال می شدم  اگر درست  مطرح می کرد و اینطور به   شعور  و باورهایم توهین   نمی  کرد ....

 دوستش دارد  این  خوب است  خیلی  خوب  ..همین  آرزویم   بود که  یکی را  دوست  داشته باشد  یکی دوستش بدارد زیاد ...سخت ...عمیق...

اما چرا آنطور  مطرح  کرد  بعد  برای  توجیه کارش گفت می خواستم با تومشورت  کنم ؟ با من با منی که از صبح   بیش از ده مطب  را گشته  بودم ...منی که  ....منی که   آرزوداشتم  بعد از سالها  بیاید و  بنشیند و  از برنامه  ریزی  سفرش بگوید   اما طفره   می  رفت ...

چرا هی تکرار می کردم که چرا  جواب تلفن ها و پیام های مرا  نمی دهی ...چرا تا این  حد  احمق بودم  .  نمی دانستم که زمان  او  پر  است  پر  از یکی که  حق اوست  مال اوست  ....باید باشد...

اما جرا یک  کلمه ننوشت  که  نیستم..که جوابت  را نمی  خواهم بدهم ...

کاش بستنی  می خوردم  آن  روز و دلم  خنک می شد .... اب  زرشک  با  حرکات  او  ...با  کلمه  کلمه  حرف  های  او  با مخاطب  خاصش   که بوی  عشق  می داد مثل زهر تلخ  به گلویم  می ریخت می  سوزاند ...نمک  روی زخم ...   

چرا  نباید هر چه دوست می داشتم   می  خوردم ؟  علاقه تا این حد که هر  چه تو  دوست داری من  هم بخورم ؟؟؟هر کس نمی  تواند بفهمد عمقش را ....

......................

نه نشد ....یک  بار  دیگپر  قصه  را من  روایت  می  کتم  ....  به قول  امیر مرزبان  عزیز:

راوی  منم / شخصیت قصه هام  تو  ...

من  راوی  ام  و  شخصیت  قصه  هایم زن ساده ای ست  که  عاشق  طبیعت بود  و آرزو داشت در  سرما و  یخبندان  قدرتی داشت  و  دور همه درختان  و بوته ها و  شمشادها  نایلون می  کشید  تا  سرما  نخورند   تا  سرفه شان  نگیرد  ....

راوی  منم  : یکی  بود یکی  نبود  زن  ساده ای  بود   به  نام  رعنا ...اشتباه  نمی  کرد  معمولا  ...دنیایش  پرسه زدن  در  میان کلمه ها  بود  از  دنیا  چیزی نمی  خواست  جزخوبی و  مهربانی و سلامتی  برای  همه مردم  دنیا            ،سلامتی  درختان و گل  ها  ، سیر  بودن پرنده های بزرگ و شکاری  و  شادی پرنده های  کوچک  ... قناری  ها....  از  دنیا  چیزی نمی خواست جز  رفع گرفتاری  و  غم  از  چهره  دردمندان و یک  جای  کوچک  برای خوددش  مثلا یک  خانه   پر از کتاب  و   کلی  کاغد  و  قلم  ...

رعنا تنها بود و تنهایی  را بسیار دوست داشت  که ناگهان  پرنده ای   امد  و  مهمان  خانه کوچکش  شد  قناری  خیلی  کوچک بود ...گناه داشت ...

و رعنا  کمک کرد  بزرگ شود و مهربان بماند بزرگ  شود و  عاشق شود و روزی با عشقش  پر بکشد  و برود  ..همین کار  را کرد فقط  یک جای کار  می لنگید  ..

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] یکشنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۳ ساعت 16:48نوشته زهره حاجیان |

 

مادرم آب شد   

 

چون نفتالین های ته صندوقچه

 

کاش من و شعرهایم بید می زدیم

 

اما او بود ....

 

 نسرین بهجتی 

اين مطلب را به اشتراک بگذاريد :

اشتراک گذاري در بالاترين اشتراک گذاري در دنباله اشتراک گذاري در وي ويو اشتراک گذاري در کلوب اشتراک گذاري در گوگل ريدر اشتراک گذاري در خوشمزه اشتراک گذاري در فيس بوک اشتراک گذاري در فرندفيد اشتراک گذاري در google buzz اشتراک گذاري در توييتر ايميل کردن اين مطلب

+ ] شنبه سی ام فروردین ۱۳۹۳ ساعت 22:53نوشته زهره حاجیان |